Iwan zijn oortje is al ruim twee maanden ontstoken. Om een heel lang verhaal kort te maken. Doordat er niet snel genoeg gehandeld is, is de kans nu groot dat iwan een gehoorbeschadiging heeft. Door de ontsteking is zijn buisje uit zijn oor gegaan dus die moet weer terug als dat mogelijk is,

Iwan heeft ook door de ontsteking een gaatje in zijn tromvlies gekregen. Meestal groeit dat weer dicht, maar doordat de ontsteking er erg lang zit is de kans groot dat dat gaatje zo groot geworden is dat het dus niet meer vanzelf dicht gaat. Dit gaatje is dan een perfecte plek voor bacterien en hierdoor kan hij dan chronische middenoor ontsteking krijgen. Dit gaatje zullen ze dan waarschijnlijk operatief moeten dicht maken. Dit is nog iet helemaal zeker. Iwan heeft 5 bacterien in zijn oor waarvan er 1 bijna niet reageerd op een antibiotica. Er is er wel een en die kan ook door de sonde, maar die is niet leverbaar op het moment. Nu is er een andere gevonden maar dat zijn capsules, dus deze moet ik nu breken en daar 2/3 van door de sonde geven. Daarnaast krijgt hij nog druppels. We moeten vrijdag ochtend 23 december weer terug naar het UMCG. En we hopen dan ook vurig dat het dan aardig aan het genezen is. Door de kuur die best wel heftig is, is iwan behoorlijk misselijk en spuugd hij veel. Hier moeten we even doorheen want er is geen andere oplossing. Al met al een beroerde week te gemoet, laten we hopen met een goede afloop!

Soms wordt ik gek van energie en zie ik overal kansen en mogelijkheden in, maar soms heel soms is dat in een keer weer weg.
Ik stuiter tussen heel veel willen en maar zo weinig kunnen.

Soms wil ik vluchten van alles. Van alle zorgen, alle onzekerheid. Soms droom ik dat er iemand bij me komt, me precies verteld wat er precies allemaal aan de hand is en die me een briefje geeft waarop staat hoe ik het op moet lossen. Maar als ik wakker wordt is diegene in geen velde of wege te bekennen en ben ik weer aangewezen op mijn eige creatieviteit.

Soms wordt gek van jalozie, als het lijkt of bij andere het allemaal zo vanzelf gaat. Ik ben niet onnozel ik weet dat echt iedereen wel zo zijn dingentjes heeft. Met mijn verstand kan ik dat wel bedenken maar mijn gevoel is zo veel anders.

Soms dan ga ik door de grond van verdriet, verdriet omdat ik zo graag zou willen dat mama mij een keer in haar armen zou nemen en mij zou zeggen dat alles goed komt, net zoals ze vroeger zo vaak deed. Niet huilen meid daar wordt het niet anders van, we kunnen beter kijken hoe we het op kunnen lossen. Maar mama ik kan het nu niet oplossen... Ik ben nu zelf moeder en ik kan alleen maar putten uit herinnering hoe jij het gedaan zou hebben. Ik zou zo graag willen dat je met me mee ging als ik weer met Iwan naar het ziekenhuis ga voor onderzoeken of een operatie, maar dat gaat niet meer....

Soms heb ik het nodig om alles even van me af te schrijven...

Wils sla je om je heen, je komt net uit de narcose en je bent boos!! Je hebt maar een doel en dat is alles wat jou handjes te pakken krijgen SLOPEN. Helaas heb je als eerste de PEG slang te pakken en je geeft er een enorme ruk aan. Je krimpt als een klein muisje in elkaar van de pijn. Je hebt geen idee dat je je zelf pijn gedaan hebt en je wordt nog bozer. Nu komt er bloed uit je wond en mama roept licht in panniek, "kan iemand even komen helpen dit komt niet goed" Al snel staan er 3 verpleegsters om ons heen. Je wordt er bang van en probeert je uit mijn arme los te wurmen. Je bent zo sterk ik kan je bijna niet houden en de annestesit geeft snel opdracht aan een van de verpleegster om je een spuitje morfine te geven. Er wordt snel gehandeld en je geeft je over in mijn armen...
De anestist vraagt aan me of het nog gaat, jahoor ik ben wel wat gewend zeg ik snel zonder hem aan te kijken, als de dood dat ik daar helemaal dramatisch in snikken uitbarst. Maar het gaat helemaal niet wi ik roepen!! Mijn kleine ventje gaat hier helemaal door het lint na zijn zoveelste operatie en we hebben de volgende alweer op het programma staan binnen 4 dagen. Maar ik krijg mezelf weer rustig en troostje met al de liefde die ik in me heb, al klinken al mijn lieve woordjes een beetje schijnheilig omdat ik weet dat we hier volgende week weer zo zitten. Als je goed wakker bent mogen we naar de afdeling en bij het verlaten van de uitslaapkamer wordt ons sterkte gewenst en tot dinsdag dan maar zegt een opgewekte zuster.
Ik denk ja we zeggen niet tot ziens maar hebben alweer een datum staan alsof we gaan koffie drinken. Nou tot dinsdag dan maar en met een goed gemaakte glimlach loop ik achter je bedje aan naar de afdeling....

Vandaag kwam de logopedist voor iwan. Eerst hebben we gesproken over zijn eten, hij maakt echt stapjes vooruit. Het feit dat elke avond minstens een hapje binnen krijgt is heel goed van hem en dat vind ik ook echt,maar tegelijk denk ik, moeten we het hier van hebben? We gaan het nu uitbreiden met een slokje vla in een beker. Tuurlijk dat zijn goede berichten, hij had ook nog steeds alle vorm van voedsel kunnen weigeren, maar we hebben het er ook weer overgehad dat het een hele lange weg zal zijn. En als ik de jaren voorbij hoor komen begint het me te duizelen. Ik wil dit niet, niet al die onzekerheid. We hebben het ook over zijn "praten" gehad. Ook zij vind dat iwan weinig geluidjes maakt, dat kan komen door de oren dus dat gehooronderzoek is heel belangrijk, maar iwan kan gewoon weg ook veel klanken niet goed maken en daardoor kan het voor iwan wat frusterend worden. Het is belangrijk dat we meer met kleine gebaren gaan werken, niet omdat hij doof is, maar omdat hij zo wel merkt dat we hem begrijpen en we hopen dat hij het op gaat pakken. Hele goeie tips en daar gaan we zeker heelhard aan werken. Iwan mag zich ontwikkelen op zijn eigen tempo, maar we hopen het hiermee wel makkelijker voor hem te maken. Maar wanneer de logopedist weg is en ik er even over na denk wordt ik toch een beetje onzeker. Bij anniek leek, afgezien van het eerste jaar,alles toch wat meer vanzelf te gaan. Bij iwan daar in tegen is er zoveel onzeker en wat voor ons als vanzelf gaat is voor hem een hele uitdaging. Wat als ik daar niet voor in de wieg gelegd ben.?? Ouder zijn opzich is al een hele kunst. Aan moeder liefde ontbreekt het niet, en aan wils kracht ook niet, maar toch, soms ben ik zo onzeker en bang. Bang voor wat de toekomst ons brengen mogen, maar tegelijkrtijd besef ik ook heel goed wat een geluk we hebben dat iwan een toekomst heeft, maar toch waarom ben ik zo onzeker....

11 september 2009 zijn we, na de uitslag van de 20 weken echo in een trein gestapt, bestemming onbekend. De trein is die dag langzaam gaan rijden en inmiddels heeft hij een behoorlijke vaart genomen. We hadden een globale route uitgestippeld maar ik ben bang dat er wat verkeerd is gegaan met de navigatie, want hij rijd helemaal de verkeerde kant op!! Ik ben haastig opzoek naar de rem, de noodrem desnoods. Maar wij zijn in het type gestapt die niet uitgerust is met een rem, ik kan hem in elk geval niet vinden....

Vandaag zijn we in het umcg geweest voor een controle bij de kno arts en Iwan heeft een gehoor test gehad. (had ik zelf omgevraagd, waarom weet ik niet helemaal laten we het houden op een moeder gevoel)
Uit de gehoor test kwam dat iwan een verminderd gehoor heeft. Hij regaeerde op zachte geluiden nauwelijks. De KNO arts heeft hem ook bekeken en ze hebben een druk meting gedaan. Hij heeft wederom beide oren ontstoken. Het is al met al 2 dagen goed geweest en hij heeft vocht achter de oren. Dus Iwan krijgt nu buisjes. Operatie vrij tot zijn 9e kunnen we dus echt wel vergeten. Goed ik weet buisjes is maar een hele kleine ingreep, dat weet ik, Iwan niet!! Iwan weet dat hij WEER bij mama op schoot gaat in een ruimte waar allemaal rare apparaten staan. Iwan weet dat hij WEER zn stom kapje op zijn neusje krijgt en dat hij daar best een beetje bang van geworden is na al die keren. Dat is het enige wat Iwan weet. Maar goed als het goed is knapt het daarna wel enorm op en met een beetje geluk nog voor de vakantie.

Daarna zijn we naar de peg verpleegkundige geweest, omdat Iwan veel pijn aan zijn buik heeft. Ze staan voor een raadsel, het kan eigenlijk niet aan de micky liggen. Voor de zekerheid hebben we een grotere maat micky geplaatst misschien dat dat helpt en hij heeft medicijn gekregen die het maagzuur remmen. Het is namelijk ooit een keer gebeurd dat een kindje daar last van had, het is heel zeldzaam maar als we het niet proberen weten we het niet. Als dit allemaal niet helpt zullen we verder moeten kijken want dan ligt het niet aan de micky maar dan heeft hij wat met zijn maagje en is het gewoon toeval dat het nu na de micky plaatsing aan het licht komt. Enhier wordt ik nou zo moe van....

Iedereen roept maar wat als ze het even niet weten. Iwan groeit niet goed, wie weet heeft hij wat aan de hypofyse??? Iwan is snel afgeleid en hij is erg druk, misschien is er wat met zijn concentratie??? Iwan heeft pijn in de buik, misschien heeft hij wat met zijn maag???? Ja en misschien wordt ik ooit nog wel eens dokter!!!!
Ik snap heel goed dat het soms moeilijk is om ergens een oorrzaak voor te vinden, maar door al die "kreten" wordt je toch wel onzeker. En bij Iwan wordt alles nou eenmaal op die hele grote weegschaal gelegd. Soms goed, soms niet nodig.

Inmiddels zitten we nou eenmaal in die trein en de rem is er niet. Het enige wat ons rest is zo goed mogelijk proberen te sturen, sturen naar makkelijkere jaren voor iwan en ons als gezin. Het vervelende is wij hebben geen opleiding gahad voor machinist dus moeten we het doen op gevoel. En wie weet krijgen we de trein ooit een versnelling lager.....

Oude en nieuwe tranen smelten samen en vormen een grote waterval. Deze waterval mond uit in een snel stromende rivier. Inmiddels ben ik in de rivier gevallen en probeer ik met alle kracht die ik in mijn benen heb tegen de stroming in te zwemmen. Ik zou me met de stroming mee kunnen laten voeren, maar ik weet niet hoe het aan het einde van de rivier is. Wat ik wel weet is dat voor de waterval begon het leven mooi en fijn was.
Druk spartelend zie ik een klein bootje voor bij komen, met daarin een klein mannetje. Hij roept iets maar door al het water in mijn oren kan ik hem onmogelijk verstaan. Paniekerig probeer ik hem te gebaren dat hij dichterbij moet komen om me uit het water te vissen. Net als ik me uitstrek raak ik een steen en verdwijn ik kopje onder.
Nog geschrokken van de klap probeer ik mijn hoofd koel te houden en weer boven water te komen. Als ik eindelijk weer lucht kan happen en angstig om me heen kijk kom ik tot de ontdekking dat het bootje en het mannetje in geen velde of wegen te bekennen zijn.
Daar dopper ik dan, probeer me steeds weer vast te houden aan de kleine brokjes hoop die voorbij komen drijven. Maar hoe langer ik tegen de stroom in probeer te zwemmen hoe kleiner de brokjes afgebrokkelde hoop zijn. Zo klein dat het haast onmogelijk is je daar nog aan vast te klampen. Maar dan opeens besef dat terug zwemmen geen optie meer is. Het enig wat ik nog kan doen om uit deze river te komen zonder al te veel brokken is me mee te laten varen op de stroming.
Al de energie die ik verspilde aan het terug zwemmen kan ik nu gaan gebruiken om te navigeren tussen alle rosten door, zodat ik niet meer kopje onder zal gaan.
Ik draai me om met mijn rug naar de waterval en zie opeens dat een stukje verder aan de horizon het zonnetje is gaan schijnen en dat verbaasd me. Ik dcaht dat het al die tijd regende. Ik kijk nog een keer om naar de waterval en kom tot de ontdekking dat het niet regende maar door het kletterende water leek het maar zo. ik beelf te veel hangen bij het oude en daardoor zag ik aan de andere kant de zon niet eens schijnen.
Ik veeg mijn haren uit mijn ogen, en kijk met een glimlach de horizon tegemoet. Het uitwijken van de rotsen kost me nog enige mooite maar de vermoeidheid vloeit weg en ik ben opeglucht dat ik nu weer de goed kant op drijf het zonnetje tegemoet.

Heerlijk, we hebben net gegeten en de kinderen mogen nog even spelen en dan lekker op bed. Heero gaat voor zijn vergadering nog even na de supermarkt scheelt mij weer even en ik kan als de kinderen op bed liggen eindelijk me even terug trekken in mijn kantoor.
Iwan staat bij de tafel te spelen en te lachen. Opeens zomaar uit het niet gaat hij huilen en grijpt naar zijn buik. Wat is dit nou, shirt omhoog en wat blijkt is de peg balon eruit gevallen. Helemaal geknapt. Zelf een nieuwe plaatsen vind ik nog net even wat te veel van het goeden en dus bel ik met de thuiszorg.
En dan gebeurd het, met de telefoon in mijn hand komt alle frustratie, verdriet en ellende weer boven van de eerste maanden van iwan zijn leven. Pof in een keer kei hard in je gezicht.
Gelukkig kan de thuiszorg nu wel snel komen (we zijn overgegaan op een andere) en helpt ze ons bij het plaatsen van een nieuwe micky.(peg ballon had ik nog niet op voorraad) Iwan heeft zich heel groot gehouden en Heero heeft hem hee goed geplaatst. En ik?
Ik ben een wrak. Nu merk je pas hoe zwaar de eerste maanden van iwan zijn leven zijn geweest. Ik kan alleen maar huilen om van alles en nog wat. Heero kon net meer naar de supermarkt dus dat moet ik als nog weer doen en dat terug trekken in mijn kantoor, ja wat zal ik zeggen. Ik heb er de kracht gewoon niet voor! En daar baal ik van, alleen door het plaatsen van zn stomme micky. Maar ik ben gezegend met de gave dat ik overal over na moet denken (ja dit is cynisch) wat asl hij een half uurtje later was geknapt als iwan al op bed lag. Dan had ik het niet eerder gemerkt dan de laaste voeding van 22.00 uur. Dan had de insteek al dicht kunnen zijn met alle gevolgen van dien. Goed is niet gebeurdt maar toch wel weer een angst erbij. Nu is het afwachten hoe iwan het op deze micky doet, vorige keer had hij er veel pijn van, en als dat nu weer zo is gaan we vrijdag als nog een nieuwe pegballon laten plaatsen in het umcg, we zijn er dan toch!!!
Al met al zijn we dus weer een ervaring rijker.............Je moet het een keer meemaken.

Gelukkig zijn is iets wat iedereen graag wil en we gunnen het die ander ook zo. Wat zouden we een mooie wereld hebben als iedereen gelukkig is!
Helaas is dat niet zo en hoe komt dat nou?
Zorgen zullen er altijd zijn, voor de een wat meer als voor de ander maar niemand zal altijd zonder zorgen zijn. Het zit hem in het feit dat om gelukkig te zijn heb je lef nodig. Als je ongelukkig bent heb je immers niks te verliezen, maar als je heel gelukkig bent kun je ook heel hard vallen. Dat idee kan heel beangstigend zijn. Ik denk dat geluk daarom ook gedooseerd genomen moet worden.
Drank bijvoorbeeld kan heel lekker zijn, maar als je teveel neemt wordt je ziek. Zo is het ook met geluk.
Daarnaast is het begrip geluk erg reltief. Voor de een zit geluk in materielen zaken zoals een groot huis, dikke auto. Ik ben er van overtuigd dat een mens daar nooit echt gelukkig van wordt. Ik heb het hier meer over vriendschappen, gezondheid e.d.
Laten we starten bij de basis.
We hoeven niet al het geluk van de wereld, maar ik gun iedereen dat ene kleine lieve woordje van de ander, die ene knuffel op het juiste moment, of dat luisterend oor als alles je even wat te veel word. Maar zeker ook die momenten dat je met vrienden helemaal slap kan liggen van lachen. Gewoon de wetenschap dat je er voor andere toe doet, zoals die andere er ook voor jou toe doet.
En als wij het zelf goed hebben laten we er dan voor die ander zijn die het geluk, door al de zorgen even niet zo goed kunnen zien.